Dansen op straat

Horloge aan. Hartslag meter aan. Wachten op GPS signaal. Muziekje aanzetten op telefoon… Ja, lekker.. Nog steeds wachten op het GPS signaal. Pfffff duurt lang zeg; (met een beetje mazzel gaat Garmin dit jaar eindelijk de 920XT in de markt zetten met het versneld vinden van GPS satelieten zoals Tom Tom aanbiedt in z’n hardloop horloges) Ja! GPS gevonden. ik kan beginnen met lopen!

Voor vandaag staat op het programma een loop van 75 minuten op een hartslag van 150. Waar ik dat eerder geen enkel probleem vondt, lijk ik er nu meer moeite mee te hebben om op die hartslag te blijven. Of ik schiet door, of ik zak weg. Om mijzelf te helpen, ga ik op cadans lopen. Dat doe ik onderstaande muziek… Ja, kinders, uit de tijd dat ik nog aan de grote lichamelijke groei zou gaan beginnen die uiteindelijk in een ruime 120kg zou eindigen. ;-) (laat ik ook meteen zeggen dat ik altijd al stevig was dus zo bijzonder was het nou ook weer niet.. hahahaha)

LTJ Bukem & MC Conrad – Essential Mix – 1996-03-24 by E_Mix on Mixcloud

Ik begin met lopen en houdt het ritme aan als cadans. Met m’n paslengte kan ik spelen zodat ik efficienter of juist minder efficient ga lopen en daarmee dus m’n hartslag kan laten zakken of juist stijgen. Hartslag alarmen staan op 147 (ondergrens) en 152 (bovengrens). Met dit soort trainingen, maar eigenlijk alle, gebruik ik geen geluiden voor de alarmen maar slechts het tril alarm. De geluidjes gaan irriteren na verloop van tijd en ik word er onrustig van. Ik zou misschien wel een krappere marge kunnen aanhouden maar dat kan de Garmin 920XT niet aan.

Wat een absoluut top product is, is de Scosche Rhythm+ hartslagmeter; een optische hartslagmeter die aan de verkleuring van je huid je hartslag kan herkennen. Voorheen gebruikte ik de Garmin borstband om hartslag te meten maar deze ging ook mijn schuddende buik als hartslag registeren wat resulteerde in dit soort hartslag patronen:

buikcadans

Daarbij de opmerking dat ik na 40 minuten een vast tempo over het fietspad liep. De Hartslagmeter heeft dus m’n buikcadans ook als hartslag gezien wat het trainen op hartslag dus onmogelijk maakt.

Kijkend naar onderstaande hartslag, zie je een veel constantere hartslag:

Scosche meting

De 2e meting is met de Scosche hartslagmeter. Deze heb ik halverwege m’n onderarm zitten. Ik heb geprobeerd bij de pols en onderaan de bovenarm maar dat gaf niet zulke goede metingen bij mij. Hoger op de onderarm vind ik niet prettig zitten.

<<prrrrrrrrrrrrrrt>>

M’n trilalarm vertelt dat de eerste kilometer er alweer op zit. Het loopt lekker vandaag. Het was nog een vraag, na de duurloop van gisteren, hoe de benen vandaag zouden zijn. Tot nu toe gaat het echter lekker. Ik houd de muziek aan als been cadans en loop verder. Als ik een bruggetje oploop of als het licht stijgt, verklein ik m’n paslengte om de been cadans aan te houden binnen de marges van de hartslag. Ik heb soms het gevoel alsof ik dansend over straat ga met de muziek over de hoofdtelefoon. Bepaald geen onvervelend gevoel. Het is al eerder bij me opgekomen om ook eens een klein dansje te doen maar iets weerhoud me nog.

<<Prrrrrrrrrrrrrrrrt>>

Oei, m’n hartslag is onder de 147 gezakt. Ik was in gedachte verzonken en aan het opgaan in de muziek en de cadans. De hartslag mag weer omhoog! Terwijl ik de passen iets vergroot zit ik aan Michael Krijnen te denken. Ik heb hem bij een aantal wedstrijden zien lopen en die loopt met een hoge been cadans en vreselijk snel. Het lijkt wel of hij geen contact meer maakt met de ondergrond. Geweldig om te zien en ik bedenk me dat hij over de weg danst. Zou hij muziek horen tijdens het lopen? Zou hij dansen terwijl de rest hardloopt? Je ziet hem ook altijd lachen tijdens het hardlopen. Geweldig om te zien!

<<Prrrrrrrrrrrrrrrrt>>

M’n hartslag is boven de 152 gekomen terwijl ik aan het mijmeren was over dansen en lopen. Ondertussen zit ik rond de 35 minuten en de muziek helpt om me weg te laten drijven en oude tijden te laten herleven. Ik zie mezelf in de westergasfabriek dansen. Daar waar niemand lange floei nodig heeft :-) Mooie DnB feestjes waren daar. Het was die ene wereld waar ik in verbleef. De wereld van de dans feesten, de feesten in de antikraak en kraak wereld. Prachtige mensen en een geweldige tijd beleefd. Dj Sweep en Deja Vu op de kwakelkade die moddervette Hiphop en Breakbeat en Jungle draaide tot in de vroege ochtend. Ja, er was er nog een; ze waren met z’n drieen maar z’n naam is me ontschoten. Hij was wel de man met de bruutste platen. Goh, wat zal ik mijzelf zijn verloren. Heeeeerlijk!

<<Prrrrrrrrrrrrrrrrrrrt>>

Hartslag is alweer te hoog. Ja, ja, even wat rustiger aandoen. Het begint te schemeren. Het doet me denken aan de ochtenden van die wilde avonden dat we buiten zaten bij een kachel of open vuur en de lucht alweer begon te kleuren. Je hoorde langzaam de natuur ontwaken en krekels tjirpen. Het zicht wordt hier aan de oostkant van het natuurgebiedje wat donkerder en donkere contouren van fietsers schieten voorbij.

Zouden de grote filosofen, hebben hardgelopen? Zouden zij hun beslommeringen tijdens urenlange tochten een plek hebben gegeven? Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet vaak tijdens het lopen zo rustig aan het wegdromen ben in gedachtes over vroeger.

<<prrrrrrrrrrrrt>>

Rond een uur is er een korte break waarna de muziek ietsje sneller gaat waardoor m’n hartslag te hoog is. Ook de vermoeidheid gaat meespelen want langzaam zie ik de rondetijden bij een gemiddeld, gelijke hartslag oplopen. Zelf voelt dat niet zo. Een aantal zeer ervaren triatleten zeggen vaak dat ik meer op gevoel moet lopen. Helemaal alleen op HF doe ik dan wel niet maar alleen op gevoel kan ik ook nog niet. Ik zoek een middenweg waar ik probeer te begrijpen wat m’n hartslag voor gevoel geeft. na zo;n 66 minuten gaat de muziek gelukkig weer een iets rustigere beencadans geven zodat ik weer kan aanhaken.

Het laatste stukje nog even thuis rondlopen om op een rond aantal kilometers uit te komen. Jemig wat was dat lekker. Vooraf had ik verwacht dat ik op deze hartslag wel vermoeider zou zijn maar het tegendeel is waar. Dat geeft de burger moed!